Dżok pojawił się któregoś dnia na jednym z najbardziej ruchliwych skrzyżowań Krakowa - Rondzie Grunwaldzkim. Przechodnie i kierowcy, widząc czarnego, podpalanego kundla, codziennie siedzącego w tym samym miejscu, jakby oczekującego na kogoś zaczęli się zastanawiać: skąd tu się wziął, na kogo czeka, jak mu pomóc? A pies najwidoczniej czekał; deszcz, śnieżyca, trzaskający mróz, wichura nic go nie było w stanie wypłoszyć z ronda. Nawet policja w trosce o jego bezpieczeństwo próbowała go zabrać z tego miejsca. Bezskutecznie, przegryzł siatkę, czmychnął. Ale gdy radiowóz odjechał, pies znów pojawił się na rondzie. Dobrzy ludzie podrzucali mu jedzenie, miskę z wodą. Jadł, pił, ale nikomu nie pozwolił się zabrać.
       Czekał na swojego pana, którego stamtąd zabrano, gdy doznał ataku serca i zmarł. Po wielu miesiącach zwierzę zdecydowało się pójść za Marią Müller, która najczęściej przychodziła z jedzeniem na rondo. Niestety, po kilku latach, w 1998 roku, Dżok ponownie stracił właściciela, gdy opiekunka niespodziewanie zmarła. Kilka dni po jej śmierci pies zginął pod kołami pociągu, gdy uciekł osobom, które go przechowywały (niektórzy twierdzili, że "zwierzę nie chciało już żyć"). Dodajmy, że Dżoka chciano uhonorować pomnikiem jeszcze za życia.
Pomnik wykonał prof. Bronisław Chromy, jeden z najbardziej znanych krakowskich rzeźbiarzy. Postawiono go na wiosnę 2001 roku - dokładnie w 10 rocznicę opuszczenia przez Dżoka ronda. Odsłony dokonał przedstawiciel psiej nacji, owczarek Kety. Podpis pod pomnikiem, w języku polskim i angelskim krótko opisuje historię wiernego mieszańca:

Pies Dżok

Najwierniejszy z wiernych
Symbol psiej wierności

Przez rok /1990-1991/ oczekiwał
na rondzie Grunwaldzkim na swego Pana,
który w tym miejscu zmarł 

Niewielki pomnik przedstawia psa, wyciągającego w kierunku widza lewą łapę. Pies znajduje się wewnątrz rozłożonych ludzkich dłoni. W założeniu symbolizuje psią wierność i ogólniej – więź zwierzęcia z człowiekiem.

Pomnik Dżoka jest trzecim pomnikiem psa, a nawet zwierzęcia, w Europie, ale jako jedyny był odsłonięty przez psa. Upamiętnia on tą cudowną nierozerwalną więź która nawiązuje sie pomiędzy człowiekiem a psem. Pomnik bernardyna, w Szwajcarii, został wystawiony na cześć psa który uratował 40 ludzi od zamarznięcia i został zabity przez 41 osobę. W Rosji pomnik Łajki - która zginęła w 1957 r. w przestrzeni kosmicznej, na pokładzie radzieckiego Sputnika 2 od przegrzanych baterii kabiny statku.

Książka o Dżoku

O psie Dżoku powstała książka Barbary Gawryluk "Dżok. Legenda o psiej wierności", Łódź, Wydawnictwo Literatura, 2007.

O słynnym Dżoku pisze też pisarka i poetka Barbara Borzymowska w książce: "A pies siedzi i patrzy". Opisując historię słynnego Dżoka autorka  wykazuje się nie tylko kunsztem słowa ale i znajomością psychiki zwierząt. Dżokowi poświęca też wiersz:

Kość na pomniku

Dżok, pieseczku, popatrz jaka kość,
taka jaką lubisz, przepyszna.
A siedzisz z uniesioną łapą,
jakbyś moich słów nie usłyszał...

Piesku, popatrz, jest słońce i trawa,
może byś tak ze mną pobiegał?
Dookoła tyle psów, no a ty
cały dzień byś siedział i siedział.

Piesku, wiem, że ty nigdzie nie pójdziesz...
Tu, nad Wisłą, już dzisiaj zostaniesz.
Tylko nie miej takich smutnych oczu,
kiedyś skończy sie twoje czekanie.

Pan po ciebie przyjdzie na pewno.
Nie na próżno czekasz, daję słowo!
I pójdziecie obaj szczęśliwi,
gwiezdną drogą, drogą diamentową...

- Barbara Borzymowska

Bohaterskiego psa można zobaczyć na: http://www.youtube.com/watch?v=dp0ROlyR4wo

Czy historia niezwykłego psa Dżoka ma wpływ na Twoje życie?   NAPISZ
 

1.    Skłania do refleksji, czy my jesteśmy wierni swemu Panu? Każdy grzech jest przecież złamaniem wierności Bogu.

2.    Pobudza do wdzięczności względem Boga, który daje nam, nawet w bezrozumnym zwierzęciu, wzór do naśladowania.

3.    „Pies siedzi i czeka”. Czy my czekamy na przyjście Pana? - Pies stale czeka; nie bierze wolnego, nie liczy przepracowanych godzin, nie żąda wynagrodzenia za nadgodziny, nie narzeka, że inny pies ma lepiej, a wiec nie zazdrości; nie czeka na urlop; stale jest na posterunku; nawet w nocy śpi płytkim snem, a nadrabia to w ciągu dnia – drzemką, która jest jednak ciągłym czuwaniem.

4.    Pies może być wzorem wierności dla narzeczonych i małżonków.

5.    Jaki dobry jest Pan Bóg, że oprócz Anioła Stróża, którego nie widzimy, dał nam psa.

 

 

Wierny pies Bobby

 

 

Jego właściciel John Gray mieszkał w Edynburgu. Był stróżem w policji. W stróżowaniu w nocy pomagał mu pies Bobby. Gdy Bobby miał 2 lata, jego pan zmarł na gruźlicę. Został on pochowany na przykościelnym cmentarzu. Dzień po pogrzebie pies pojawił się przy grobie pana i pilnował go przez niemal 14 lat, aż do swojej śmierci w styczniu 1872. Opiekun cmentarza, początkowo bezskutecznie próbował pozbyć się psa, ale później zaakceptował jego obecność; karmił go, a nawet zapewnił mu schronienie przy grobie Graya. Pies stał się znany, a jego postawa budziła podziw wśród mieszkańców miasta. Jego obroża znajduje się w Muzeum Edynburga. Pies został pochowany w bramie cmentarza, niedaleko grobu swego pana. Wiernego psa Bobbiego upamiętniają książki, film, pomnik oraz kamień upamiętniający miejsce spoczynku psa, ufundowany w 1981.

 

 

Barry

 

 

Barry to słynny pies ratowniczy, bernardyn. Żył on w latach 1800 - 1814. Służył w schronisku na Przełęczy Świętego Bernarda. Uratował ponad 40 osób - zaginionych i zasypanych przez lawiny turystów. Gdy się zestarzał i nie był już w stanie służyć, w 1812 trafił do Berna, gdzie był utrzymywany aż do swej naturalnej śmierci. Jego gipsowy odlew zajmuje honorowe miejsce w hallu Muzeum Narodowego w Bernie, jako pierwszy eksponat.

 

 

Lampo

  

   Lampo – pies, który jeździł koleją. Wzruszająca jego historia została opisana w książce Ryszarda Pisarskiego. Przedstawia ona prawdziwe oblicze przyjaźni człowieka i psa. Wierny przyjaciel, niestrudzony podróżnik - pies Lampo uratował małą dziewczynkę Adelę, poświęcając swoje życie, ginąc pod kołami pociągu.

 

 

  

 Łajka

   Łajka - suczka, mieszaniec, kosmonautka, wystrzelona 3 listopada 1957 na orbitę okołoziemską w radzieckim satelicie Sputnik 2. Ważyła ona około 6 kg i "wychowała się" na ulicach Moskwy - te dwa fakty (mała waga i odporność na trudne warunki życia) były zapewne powodami wyboru jej na "pasażera" statku kosmicznego. Łajka była pierwszym żywym stworzeniem na orbicie okołoziemskiej.

 

 

    Rin Tin Tin

   Rin Tin Tin - to jeden z pierwszych i najsłynniejszych zwierząt występujących w filmach. Był to owczarek niemiecki. Narodził się jako jedno z pięciorga szczeniąt w opuszczonym przez Niemców schronie frontowym w miejscowości Fleury w północnej Francji, na krótko przed jego zdobyciem przez Amerykanów. Zaopiekował się nim amerykański kapral Lee Duncan. On też nadał psu imię pochodzące z refrenu popularnej wówczas francuskiej piosenki i zabrał go ze sobą do Los Angeles, gdzie pierwszy wpadł w oko producentom filmowym. Pies po raz pierwszy wystąpił w niemym filmie Man from Hell's River w 1922, rok później został zatrudniony przez wytwórnię Warner Bros. Ogółem Rin Tin Tin zagrał w ok. 25 filmach i dwóch serialach (The Lone Defender (1930) i Lightning Warrior (1931)). W 1931 zwierzę przestało występować, rok później zdechło nagle podczas zabawy ze swoim właścicielem.

 

 

 Balto

Balto (1922 – 14 marca 1935) – pies zaprzęgowy rasy Syberian Husky skrzyżowany z wilkiem.

24 stycznia 1925 w Nome na Alasce, rodzinnym mieście Balto stwierdzono u 12 dzieci błonicę. Wkrótce nastąpiły nowe zachorowania i miastu groziła epidemia. Jedynym ratunkiem dla chorych były szczepionki znajdujące się w szpitalu, w odległym o 1600 km Anchorage. Pociąg mógł dostarczyć lek jedynie do Nenana, odległego od Nome o ok. 1000 km. Z uwagi na złą pogodę niemożliwy był dalszy transport drogą wodną ani powietrzną. Zdecydowano się posłać po szczepionkę psie zaprzęgi. 20 załóg ruszyło w długą drogę, walcząc z wiatrem o prędkości 100 km/godz i mrozem -40 stopni Celsjusza. 1 lutego paczkę z lekiem przekazano w wiosce Bluf Gunnarowi Kassenowi – właścicielowi zaprzęgu, którego liderem był Balto. Gunnar ruszył w drogę, lecz już po paru godzinach dotknęła go ślepota śnieżna. Przez następne 20 godzin ślepy poganiacz mógł polegać tylko na instynkcie Balto, prowadzącym go do domu. Pies bezbłędnie odnalazł drogę w zawiei i zaprzęg przebył ostatnie 85 km. Wyczerpane psy dotarły 2 lutego o godzinie 5.50 do Nome, ratując tym samym życie dzieci. 1000 kilometrowa wyprawa, którą obliczono na 13 dni, zajęła w sumie ich 6.

Historia Balto wzbudziła wielkie zainteresowanie mediów. 17 grudnia 1925 odsłonięto na jego cześć pomnik w Central Parku w Nowym Jorku. Napis na pomniku głosi:

 

Dedykowane nieposkromionemu duchowi psich zaprzęgów niosącemu Szczepionkę i pomoc z Nenana
przez 600 mil zdradzieckich wód, arktycznych zamieci
do nawiedzonego Nome w zimie 1925 roku – Wytrwałości, Wierności, Inteligencji

Po śmierci jego ciało zostało zakonserwowane i jest wystawiane do dnia dzisiejszego w Cleveland Museum of Natural History. O wydarzeniu z 1925 roku opowiada film animowany Balto.

 

Hachikō

 

Jego pan był profesorem uniwersytetu. Hachikō w Tokio codziennie odprowadzał swojego pana, gdy ten wychodził do pracy i czekał na niego wieczorami na pobliskiej stacji. W maju 1925 jego pan zmarł nagle w miejscu pracy. Hachikō nadal codziennie czekał na niego na stacji tokijskiego metra, pojawiając się tam przed przyjazdem wieczornego pociągu przez następne 10 lat. Oddaniu, jakie okazywał swojemu zmarłemu panu, zawdzięcza przydomek "wiernego psa".

Doceniając wierność, lojalność i oddanie psa, mieszkańcy Tokio wybudowali obok dworca jego pomnik. Jedno z pięciu wyjść ze stacji znajdujące się w pobliżu pomnika, zostało nazwane "Hachikō-guchi" ("wyjście im. Hachikō"). Zainteresowanie bohaterskim psem nie gaśnie. Doczekał się kilku pomników. Poświecono mu film, a kolejną książkę dla dzieci, krótką powieść przeznaczoną dla czytelników w każdym wieku, zatytułowano Hachiko czeka.

 

 

 

 Biełka i Striełka

 

Biełka i Striełka (Белка и Стрелка) – suczki wystrzelone na orbitę okołoziemską 19 sierpnia 1960 roku w radzieckim satelicie Sputnik 5. Przeszły do historii astronautyki jako pierwsze zwierzęta, które odbyły lot orbitalny i wróciły na Ziemię żywe.

 

 

 

Bluey

Bluey – najstarszy pies świata (7 czerwca 1910 - 14 listopada 1939) – australijski pies pasterski, znany z długowieczności.

Bluey żył – 29 lat, 5 miesięcy i 7 dni. Jest najstarszym udokumentowanym wiekiem psa domowego. Jego właścicielem był Les Hall z Rochester, Victoria (Australia). Bluey przybył do niego jako szczeniak w 1910 i pracował wśród owiec i bydła przez prawie 20 lat, zanim został uśpiony 14 listopada 1939. Także mieszaniec rasy Australian Cattle Dog, suczka Chilla dożyła sędziwego wieku, zmarła bowiem w 1984 w wieku 32 lat i 12 dni, jednak jej wiek nie został zweryfikowany przez Księge Rekordów Guinnessa.

 

 

Pickles

Pickles – pies, mieszaniec o czarno-białym umaszczeniu, który przyczynił się do odnalezienia skradzionego w 1966 Pucharu Rimeta.

Puchar Rimeta skradziony został 20 marca 1966 z wystawy rzadkich znaczków w Londynie, w Westminster Central Hall, na kilka miesięcy przed rozegraniem w Anglii mistrzostw świata w piłce nożnej. Trofeum zostało odnalezione tydzień później, zapakowane w gazetę, ukryte w żywopłocie ogrodowym w Belulah Hill w południowym Londynie. Puchar został odnaleziony przez psa, który odbywał właśnie spacer ze swym panem, Davidem Corbettem. Pickles miał wtedy cztery lata. Po zdobyciu przez reprezentację Anglii mistrzostwa świata Pickles został zaproszony na bankiet. Pies zginął rok później, gdy zadławił się podczas pościgu za kotem.

 

Lassie

Lassie – fikcyjny pies (suka) rasy owczarek szkocki (collie).

Postać ta została stworzona przez amerykańskiego pisarza Erica Knighta, autora powieści Lassie, wróć!. Od czasu wydania tej powieści Lassie pojawiła się wielu innych książkach, a także w filmach i serialach telewizyjnych.

Pierwszy z filmów o Lassie ukazał się w 1943 roku i od tamtej pory nakręcono 11 filmów o psie, a w każdym grał inny pies. Nakręcono także 7 seriali telewizyjnych, 2 serie audycji radiowych o psie, oraz napisano 61 książek z udziałem Lassie. Pies ma własną gwiazdę w Hollywood Walk of Fame.

 

Wzruszająca opowieść o przywiązaniu i przyjaźni na tle krajobrazów zielonej Szkocji. Ukochany pies ubogiej rodziny, Lassie, zostaje sprzedany, gdyż tylko w ten sposób zażegnać można tarapaty finansowe. Ale przyjaźń psa i człowieka nie zna granic. Nie zna też odległości: Lassie pokona wiele mil, by wrócić tam, gdzie jest jej dom. A w drodze powrotnej przyjdzie się jej zmierzyć z szeregiem niebezpiecznych przygód.

Przyglądając się sylwetkom słynnych psów, przywołujemy w pamięci te wszystkie czworonogi, które Opatrzność nam kiedyś powierzyła. Chciałoby się tu przynajmniej wymienić ich imiona i w dziękczynnej modlitwie uwielbić Boga.

I wreszcie wypada dodać, że słynne psy, warujące przy grobie swego pana, są również wśród nas, jak np. ten owiany już legendą w Kaczorach koło Śmiłowa. A zresztą może niejeden psiak by to zrobił; ale cóż za to może, jeżeli łańcuch, którym jak więzień jest przykuty do rozpadającej się już budy, mu na to nie pozwala.